Historia
Pierwszy numer Tygodnika Powszechnego ukazał się z datą 24 marca 1945 r. komitet redakcyjny składał się w pierwszej chwili z czterech osób: z ks. Jana Piwowarczyka, Jerzego Turowicza (wieloletniego redaktora naczelnego), Konstantego Turowskiego i Marii Czapskiej. po pewnym czasie dołączyli do nich m.in. Zofia Starowieyska-Morstinowa, Stefan Kisielewski, Leopold Tyrmand, Antoni Gołubiew, Paweł Jasienica (do aresztowania w 1948 r.), Stanisław Stomma, Hanna Malewska i Józefa Golmont-Hennelowa. W 1953 r. dokument zamknięto z racji odmowy opublikowania nekrologu Stalina, i jego wydawanie wznowiono w grudniu 1956 r. W latach 1953-1956 ukazywał się natomiast tzw. Tygodnik paxowski - pod identyczną winietą, zachowujący wytrwałość numeracji - nie redagowany niemniej jednak przez prawowitych właścicieli. Po tym, jak w 1956 r. „Tygodnik” wrócił w nazwa własności redaktorów z Wiślnej, na łamach publikowali m.in. Karol Wojtyła, Władysław Bartoszewski, Jerzy Zawieyski, Jacek Woźniakowski, Stefan Wilkanowicz, Leszek Kołakowski, Stanisław Lem, Zbigniew Herbert, Tadeusz Kudliński, Czesław Zgorzelski. dokument było wówczas uważane zbyt jedyny, samowystarczalny głos środowiska inteligencji katolickiej. Ze środowiskiem tygodnika związane jest tuż przy Poselskie „Znak”. po pewnym czasie współpracowało ono z KOR, współtworzyło "Solidarność" (jej kapelanem został ks. Józef Tischner - jeden ze sztandarowych publicystów krakowskiego pisma). odkąd chwili wyboru kardynała Karola Wojtyły na Stolicę Piotrową - „Tygodnik” stał się najpopularniejszym w Polsce przekaźnikiem nauki Jana Pawła II i przez długi godzina jedynym pismem, któremu ojciec święty udzielił wywiadu (3 sierpnia 1980). po pewnym czasie dostąpiło tego zaszczytu z trudem włoskie „Il Tempo”. Na łamach „Tygodnika” przez lata publikował swoje wiersze Czesław Miłosz, jaki w 1945 r. przygotował dla Jerzego Turowicza rękopiśmienny tomik „Wierszy pół-perskich”. Jedynym polskim pismem, na którego łamach Miłosz zamieszczał swoje wiersze po otrzymaniu Nagrody Nobla, był naturalnie „Tygodnik Powszechny”. Po wprowadzeniu stanu wojennego wydawanie pisma zostało na nieco miesięcy zawieszone. odkąd 1982 r. tygodnik ukazywał się bez przerw. W latach 80. XX wieku tygodnik stał się nieformalnym organem polskiej opozycji demokratycznej i był czasem traktowany zbyt jedyne legalne dokument opozycyjne w PRL. W 1987 r. na łamach „Tygodnika Powszechnego” ukazał się zaszczytny szkic Jana Błońskiego „Biedni Polacy patrzą na getto”.
Od lat 90. niechętna Tygodnikowi była odsetek kościelnej hierarchii, która krytykowała zbyt liberalną, jej zdaniem, formułę pisma (odzwierciedla to poniekąd nie całkiem nie stawić się kolporterstwo farny pisma).
W 1998 r. Maria Zmarz-Koczanowicz zrealizowała przedstawienie pt. „Zwyczajna dobroć” opowiadający o Jerzym Turowiczu.
Po śmierci Jerzego Turowicza w 1999 r. redaktorem naczelnym Tygodnika został ks. Adam Boniecki.
W kwietniu 2007 r. 49% udziałów w Tygodniku Powszechnym objęła skupienie ITI. odkąd 5 grudnia 2007 r. Tygodnik pospolity wydawany jest w mniejszym formacie. w znacznym stopniu została odmieniona łachy graficzna pisma i również składnica redakcji.